شگفتی های آفرینش در نهج البلاغه
به گزارش بلاگ پو، از نشانه های توانایی و عظمت خدا و شگفتی ظرافت های آفرینش او، آن است که از آب دریای موج زننده و امواج فراوان شکننده، خشکی آفرید و به طبقاتی تقسیم کرد. سپس طبقه ها را از هم گشود و هفت آسمان به وجود آورد که به فرمان او برقرار ماندند و در مقدار های تعیین پایدار شدند. هم زمین را آفرید که دریایی سبز رنگ و روان، آن را بر دوش می کشید.
به گزارش خبرنگاران و به نقل از تبیان، دنیا دارای شگفتی های زیادی است و زیبایی منحصر به فرد خود را دارد. از کوه و دریا گرفته تا خورشید و ماه و درختان و ....
ابرها و ریزش باران
باران، یکی از نعمت های عظیم پروردگار است که از طریق ابرها در بسیاری از نقاط زمین فرو می ریزد. در اثر همین برکات آسمانی است که رودها، چشمه ها، سدها و دریاها پر آب می گردد و زندگی موجودات در زمین ادامه می یابد. در خطبه ای از امیر مؤمنان درباره چگونگی شکل گیری ابرها و ریزش باران می خوانیم: خداوند، ابرهایی را آفرید تا قسمت های مرده زمین احیا گردد و گیاهان رنگارنگ بروید. پس قطعات عظیم و پراکنده ابرها را به هم پیوست تا سخت به حرکت عایدیند و با به هم خوردن ابرها، برق ها درخشیدن گرفت و از درخشندگی ابرهای سفیدِ کوه پیکر و متراکم چیزی کاسته نشد. بعد، ابرها را پی در پی فرستاد تا زمین را احاطه کردند و بادها، شیر باران را از ابرها دوشیدند و به شدت به زمین فرو ریختند. ابرها هم پایین آمده سینه بر زمین ساییدند و آن چه بر پشت داشتند، فرو ریختند و در این حال، در بخش های بی گیاه زمین، انواع گیاهان رویید و در دامن کوه ها سبزه ها پدید آمد.
زمین، کوه و دریا
در خطبه ای از نهج البلاغه درباره عجایب آفرینش می خوانیم: از نشانه های توانایی و عظمت خدا و شگفتی ظرافت های آفرینش او، آن است که از آب دریای موج زننده و امواج فراوان شنماینده، خشکی آفرید و به طبقاتی تقسیم کرد. سپس طبقه ها را از هم گگردد و هفت آسمان به وجود آورد که به فرمان او برقرار ماندند و در مقدار های تعیین راسخ شدند. هم زمین را آفرید که دریایی سبز رنگ و روان، آن را بر دوش می کشید. زمین در برابر فرمان خدا فروتن، در برابر شکوه پروردگاری تسلیم است. سپس صخره ها، تپه ها و کوه های عظیم را آفرید، آن ها را در صندلی خود ثابت نگاه داشت و در قرارگاهشان استقرار بخشید. پس کوه ها در هوا و ریشه های آن در آب رسوخ کرد. کوه ها از جاهای پست و هموار سر بیرون کشیده و کم کم ارتفاع یافتند و ریشه آن در دل زمین ریشه دوانید. قله ها هم سر به سوی آسمان برافراشت و نوک آن ها طولانی شد تا تکیه گاه زمین و میخ های نگهدار نده آن باشد. سپس زمین با حرکات شدیدی که داشت آرام گرفت تا ساکنان خود را نلرزاند و آن چه بر پشت زمین است سقوط نکند یا از جای خویش منتقل نگردد.
آفرینش آسمان
امیر مؤمنان علیه السلام در خطبه ای درباره آفرینش آسمان و شگفتی های آن می فرماید: خداوند، فضای باز و پستی و بلندی و فاصله های وسیع آسمان ها را بدون این که بر چیزی تکیه کند، نظام بخشید و شکاف های آن را به هم آورد... و آفتاب را نشانه روشنی بخش روز، و ماه را با نوری کمرنگ برای تاریکی شب ها قرار داد. بعد آن دو را در جهت حرکت خویش به حرکت درآورد و حرکت آن دو را دقیق مقدار گیری کرد تا در درجات معین شده حرکت نمایند که بین شب و روز تفاوت باشد و قابل تشخیص گردد و با رفت و آمد آن ها، شماره سال ها و مقدار گیری زمان ممکن باشد. پس در فضای هر آسمان، فلک آن را آفرید و زینتی از گوهرهای تابنده و ستارگان درخشنده به یار است... و تمامی ستارگان از ثابت و راسخ، و گردنده و بی قرار، فرود آینده و بالا رونده، و نگران نماینده و شادی آفرین را، تسلیم اوامر خود فرمود.
ویژگی های فرشتگان
فرشتگان، آفریده های خدایند که در آفرینش آن ها، شگفتی های بسیاری هست و بیشتر انسان ها از آن آگاهی ندارند. حضرت علی علیه السلام در یکی از خطبه های نهج البلاغه درباره فرشتگان می فرماید: خدا، فرشتگان را در صورت های مختلف و مقدار ای گوناگون آفرید و بال و پرهایی برای آنان قرار داد؛ آن ها که همیشه در تسبیح جلال و عزت پروردگار به سر می برند و چیزی از شگفتی های آفرینش پدیده ها را به خود نسبت نمی دهند و در آن چه از آفرینش پدیده ها خاص خداست، ادعایی ندارند. در قسمتی دیگر از این خطبه آمده است: خدا، فرشتگان را امین وحی خود قرار داد و برای رساندن پیمان امر و نهی خود به پیامبران، از آن ها استفاده کرد.... گذشت شب و روز آن ها را به سوی مرگ سوق نداد، تیرهای شک و تردید خلل در ایمانشان ایجاد نکرد، شک و گمان در پایگاه یقین آنان راه نیافت، آتش کینه در دل هایشان شعله ور نگشت، و حیرت و سرگردانی، آن ها را ازایمانی که دارند و آن چه از جلال و هیبت خداوندی که در دل نهادند، جدا نساخت.
زمین، از طریق باغ های زیبا، همگان را به سرور و شادی دعوت کرد و با لباس نازک گلبرگ ها که بر خود پوشید، هر بیننده ای را به شگفتی واداشت و با زینت و زیورهایش، فخر کنان خود را آراست و هر بیننده ای را به وجد آورد.... خداوند در گوشه و کنار زمین، دره های عمیقی آفرید و راه ها و نشانه هایی برای آنان که بخواهند از جاده های وسیع آن عبور نمایند، معین کرد
آفرینش نخستین انسان
در خطبه اول نهج البلاغه، درباره شگفتی آفرینش نخستین انسان، آمده است: خداوند عظیم، خاکی از قسمت های گوناگون زمین، از قسمت های سخت و نرم، و شور و شیرین گرد آورد. بعد آب بر آن اضافه نمود تا گلی خالص و آماده شد و با اضافه نمودن رطوبت، چسبناک گشت که از آن، اندامی شایسته و عضوهایی جدا و به یکدیگر پیوسته آفرید. سپس آن را خشکانید تا محکم شد. بعد خشکاندن را ادامه داد تا سخت گشت و در زمانی تعیین و سرانجامی تعیین، اندام انسان کامل شد. آن گاه از روحی که آفرید، در آن دمید تا به صورت انسانی زنده عایدی که نیروی اندیشه ای دارد که وی را به کوشش می اندازد و افکاری یافته که در دیگر موجودات تصرف می نماید. به انسان اعضا و جوارحی بخشید که در خدمت او باشند و ابزاری عطا فرمود که آن ها را در زندگی به کار گیرد. هم قدرت تشخیص به او داد تا حق و باطل را بشناسد و حواس چشایی و بویایی و وسیله تشخیص رنگ ها و اجناس مختلف در اختیار او قرار داد. خداوند، انسان را مخلوطی از رنگ های گوناگون، و چیزهای همچون و سازگار و نیروهای متضاد، و مزاج های گوناگونِ گرمی، سردی، تری و خشکی قرار داد.
زیبایی های زمین
امیر مؤمنان علیه السلام در سخنانی راجع به زیبایی های زمین چنین می فرماید: زمین، از طریق باغ های زیبا، همگان را به سرور و شادی دعوت کرد و با لباس نازک گلبرگ ها که بر خود پوشید، هر بیننده ای را به شگفتی واداشت و با زینت و زیورهایش، فخر کنان خود را آراست و هر بیننده ای را به وجد آورد.... خداوند در گوشه و کنار زمین، دره های عمیقی آفرید و راه ها و نشانه هایی برای آنان که بخواهند از جاده های وسیع آن عبور نمایند، معین کرد.
منبع: جام جم آنلاین